Mark Rutte de eerste liberale premier sinds bijna honderd jaar? PVV dominant in Limburg.

Het is Mark Rutte en zijn campagneteam gelukt: de VVD is de grootste partij van Nederland. De PvdA juichte weer eens te vroeg en Geert Wilders maakte duidelijk dat de gevestigde partijen nu nog minder om hem heen kunnen dan na de vorige verkiezingen.

Confessionelen hervatten neergaande trend
De afstraffing van het CDA betekent dat de confessionelen de neergaande trend, die in de jaren 60 is ingezet, weer hebben hervat. Kreeg in de Katholieke Volkspartij (KVP) in 1965 en 1966 in haar eentje nog 49 resp. 50 zetels in het parlement, daarna ging het alleen maar naar beneden. In 1977 kreeg het CDA (fusiepartij van de KPV en twee andere confessionele partijen) 49 zetels, net zoveel als de KVP in haar hoogtijdagen. In de jaren 80 piekte het CDA nog een keer op 54 zetels, onder leiding van Ruud Lubbers, maar daarna werd de neergaande lijn doorgezet. Na de moord op Pim Fortuyn profiteerde het CDA van de ontstane turbulentie en werd wederom de grootste partij.

Deze keer is het aantal zetels van het CDA lager dan ooit. Het is de vraag of de confessionelen deze trend ooit nog kunnen keren. Dat de uitslag voor het CDA deze keer zo extreem slecht is, is ongetwijfeld mede te wijten aan het feit dat kiezers Jan Peter Balkenende – en het refo-sfeertje dat rond mensen als hem en Donner hangt – na acht jaar wel moe waren. Nederland is uiteindelijk toch een redelijk vrijgevochten landje, waar theologen en dominees wel belangrijk zijn, maar het leven niet teveel in de weg moeten zitten. Daarbij komt dat er deze keer alternatieven waren voor het CDA: de VVD voor kiezers die van aanpakken en daadkracht houden, de PVV voor kiezers die belang hechten aan herstel van waarden en fatsoen. En dan is er nog D66 voor mensen die het graag licht en luchtig houden, voeg ik daar aan toe.

PVV dominant in provincie Limburg
Opmerkelijk zijn de mega-uitslagen die de PVV in de provincie Limburg behaalde. Gekscherend zou je kunnen zeggen dat de de kans op onafhankelijkheid van Limburg nu groter is dan ooit in de laatste anderhalve eeuw: het enige dat nodig is, is dat de gevestigde partijen in de rest van Nederland zich realiseren dat ze met het verlenen van onafhankelijkheid aan Limburg ook het gros van de Wilderskiezers kwijt zijn.
Maar even alle gekheid op een stokje. Feit is dat de PVV in Limburg de positie van het CDA aan het overnemen is: de PVV als nieuwe, conservatieve volkspartij in Limburg. Ik sluit niet uit dat de PVV in Limburg een blijvertje wordt, zeker zolang Geert Wilders het gezicht van de PVV is.

Mark Rutte in het torentje?
In de Nederlandse politiek moet een partij die aan de macht wil komen twee keer winnen: eerst de verkiezingen en daarna de kabinetsformatie. Dit betekent dat Mark Rutte er nog niet is. Iedereen herinnert zich nog wel de verkiezingen van 1977, toen de PvdA onder leiding van Joop den Uyl een megaoverwinning behaalde, maar de formatie verloor aan de VVD van Hans Wiegel. Mark Rutte moet dus waken voor overmoed als hij in het torentje wil eindigen. Als het hem lukt heeft Nederland wederom – net als in 2002 – een jeune premier. Alleen is deze jeune premier niet alleen jong, maar ook goedlachs, goed uitziend en soepel in de omgang met mensen. Met Mark Rutte als premier kan Nederland zich in het buitenland laten zien. Voor denigrerende grappen, zoals er over Jan Peter Balkenende werden gemaakt, onder andere in Vlaanderen, hoeven we niet bang te zijn.

Laten we hopen dat Mark Rutte goed wordt beveiligd. Er komen immers zware ombuigingen aan en in de maand oktober van dit jaar wordt het kraakverbod effectief. Wat zou er nou mooier zijn voor een linkse activist/anarchist om een moordaanslag te plegen op een succesvol politiek leider, tevens beoogd premier van Nederland? Op die manier is er al eens eerder een probleem van politiek links ‘opgelost’, en dat moeten we niet nog een keer meemaken.

Paul Verhaegh

4 en 5 mei: herdenken en vieren.

Het is weer 4 en 5 mei. We herdenken de slachtoffers van WO II en vieren de bevrijding. Sommigen vinden dat we op 4 mei de slachtoffers van alle oorlogen moeten herdenken, soldaten en burgers, en dat we op 5 mei de vrijheid voor iedereen op de wereld moeten vieren.

Ik vind van niet.

Laat 4 en 5 mei maar verbonden blijven aan de geschiedenis van Nederland. Voor de rest van de wereld hebben we dan de rest van het jaar. Als je alles en iedereen gaat herdenken, verliest herdenken juist zijn betekenis. Ga je een abstracte vrijheid vieren, dan raakt de bevrijding van Nederland – en daarmee ook de geschiedenis van Nederland – op de achtergrond. Ook dat is verlies.

Mijn ouders hebben de oorlog nog meegemaakt, zodat ik al jong de verhalen over ‘d’n oorlog’ heb meegekregen. Ook de verhalen over de holocaust hoorde ik al vroeg. Bij mijn ouderlijk huis in de buurt woonde namelijk een vrouw die kostgangers hield. Een van die kostgangers was een overlevende van een van de Duitse kampen. Soms logeerde ik daar, samen met mijn zus, als onze ouders er eens een paar dagen tussenuit wilden zonder de kinderen erbij. De kampverhalen die deze buurvrouw van haar kostganger hoorde vertelde zij ons weer. Ik herinner met verhalen over mensen die verteld werd dat ze hun kleren op een haakje moesten hangen en vooral het nummer bij het haakje goed moesten onthouden en die daarna met gifgas werden vermoord in gaskamers. Ik herinner me ook dat de man van deze buurvrouw tegen haar zei: ‘Moet je die kinderen zulke dingen wel vertellen? Dat is toch niet goed voor ze?’ Per slot van rekening was ik toen net 7 of 8 jaar oud, en mijn zus was niet veel ouder, dus het was wel een terechte vraag.

Toen eind jaren 70 de Amerikaanse TV-serie Holocaust werd uitgezonden, kende ik het verhaal van de holocaust dus al. Ik vond de serie ook minder goed dan de verhalen die ik als kind al had gehoord, hoe cru dat ook klinkt.

Nu is de oorlog natuurlijk meer dan de holocaust, hoe groot – en grotesk – die misdaad ook is.

Zelf denk ik altijd aan de spaarzame verhalen van mijn vader die in het westen van Nederland de hongerwinter meemaakte en die – toen hij na de bevrijding weer terug naar zijn ouders wilde – door de quarantaine heen wist te slippen met behulp van een Canadese militair die hem achterin zijn militaire truck verstopte. Ik denk aan de verhalen van mijn moeder over hoe bij haar vader – een boer – aan het eind van de oorlog al het vee werd weggehaald door het Duitse leger. En hoe zij haar moeder verloor door een granaatinslag in de schuilkelder waarin het hele gezin zich schuilhield toen de geallieerden onder dekking van artillerievuur oprukten richting de Maas. Of over de bossen bij mijn geboortedorp, waar langs een van de wandelroutes een kruis stond (en waarschijnlijk nog steeds staat) op de plek waar een ontdekte onderduiker standrechtelijk werd doorgeschoten.

Dat zijn mijn oorlogsherinneringen.

Voor mij is 5 mei de dag van De Bevrijding van Nederland in 1945. Het vieren van ‘vrijheid’ of ‘de vrijheid’, zo u wilt, doe ik iedere dag. Iedere dag dat ik mijn leven in vrijheid geniet is voor mij een vrije dag, of ik nou moet werken of niet.

Met die kanttekening wens ik iedereen vandaag een fijne, vrije, dag.

Paul Verhaegh

PS Job Cohen, voormalig burgemeester van Amsterdam en PvdA-lijsttrekker bij de komende verkiezingen, doet ook een duit in het zakje. 5 mei moet voor iedereen een vrije dag worden, waarop we dan de vrijheid, waaronder ook de vrijheid van meningsuiting, vieren. Behalve dan voor mensen die de vrijheid van meningsuiting niet op een goede manier gebruiken. De vrijheid van meningsuiting geldt dus volgens Cohen niet voor Geert Wilders, want Wilders beperkt juist andermans vrijheid, aldus Job Cohen, ook wel bekend als Job de Gezalfde.

Zo kennen we de PvdA weer: iedereen telt, behalve mensen die het met de PvdA oneens zijn. Dat Wilders juist zelf beperkt wordt in zijn vrijheid dankzij de onverdraagzaamheid van anderen, schijnt niet relevant te zijn. Om nog maar te zwijgen van het feit dat Job de Gezalfde ook nog eens het lijk van Theo van Gogh in zijn politieke kraam tentoonstelt.

Zouden ze bij de PvdA vergeten zijn dat ‘nazi’ altijd nog staat voor nationaal-socialisme en dat dit nationaal-socialisme een loot van dezelfde stam is als dat andere socialisme, waarvan de PvdA van Job de Gezalfde in het hedendaagse Nederland de belangrijkste representant is. Misschien moeten Job en zijn partij van Rode Stürmers daar maar eens over nadenken. Op 5 mei bijvoorbeeld.

De Iraanse president Ahmadinejad – onthoud die naam – roept Nederland op zijn kernwapens op te geven.

Het lijkt me duidelijk dat Nederland daar niet aan toe kan geven. Geven we eenmaal vrijwillig en op eerste vordering de kernwapens op die we niet hebben, dan kan dat door buitenlandse mogendheden alleen maar als een aanmoediging worden gezien om verdere eisen te stellen. Je zult zien dat Nederland een volgend keer gevraagd wordt de vliegdekschepen die we niet hebben, uit de vaart te nemen. Of ons raketschild dat er niet is, op te doeken. Of zelfs het korps wielrijders van de Koninklijke landmacht dat al lang niet meer bestaat, op te heffen.

Het zittende Nederlandse kabinet dat we dus ook niet hebben, kan op de eisen van de president van Iran maar op een manier reageren: niet toegeven. De premier van Nederland dient hiertoe de in het kabinet dat er niet meer is ontbrekende regie in het buitenlands beleid in handen te nemen. Want dingen weg doen die we niet hebben, dat kan natuurlijk niet. Dat is net zoiets als geld dat je niet hebt, uitlenen aan een land dat geen financiën heeft. Maar misschien is dat laatste niet zo’n goede vergelijking, want voordat je het weet komt minister De Jager vertellen dat we er aan verdienen als we Iran tegemoet komen. Is er trouwens iemand die hem nog gelooft? Je vraagt je ondertussen af wat een grotere klucht is: de financiële crisis of de optredens van de president van Iran. Het eerste gaat alleen maar over verlies van welvaart, het laatste kan tot oorlog leiden. In het ergste geval krijgen we een samenloop van beide, dankzij kluchtigheid en onmacht van politici.

Paul Verhaegh

De uitslag is van de verkiezingen in Eindhoven is bekend. In volgorde van grootte is de verdeling als volgt:
PvdA 10
VVD 8
D66 6
CDA 6
GroenLinks 4
SP 4
OAE 3
LPF 2
LE 1
TON 1

Winnaars zijn D66, de VVD, GroenLinks, LPF, OAE en TON. Alle anderen partijen hebben verloren of zijn zelfs helemaal uit de raad verdwenen, zoals Eindhoven Nu, de Stadspartij en de ChristenUnie.

De nieuwe raad telt 10 fracties. Dat zijn er minder dan nu, maar het zijn er weleens minder geweest. In de periode 1994-1998, bijvoorbeeld, bestond de raad uit niet meer dan 9 fracties.

Lijstverbinding blijkt nuttelooos
De lijstverbinding van Leefbaar Eindhoven, de Stadspartij en Eindhoven Nu heeft voor geen van de verbonden lijsten iets opgeleverd. Dat komt omdat de Kieswet bepaalt dat de een partij die deel uitmaakt van een lijstverbinding wel eerst zelf (een) zetel(s) moet halen, voordat de reststemmen van deze partij meetellen voor de verbonden lijsten. Omdat van de verbonden lijsten alleen de Leefbaren de kiesdrempel haalden, heeft de lijstverbinding geen effect.

Links versus ‘rechts’
De drie linkse partijen PvdA, GL en SP hebben samen 18 zetels. Alleen als D66 links mag heten is er een linkse meerderheid. De Eindhovense VVD is traditioneel semi-sociaaldemocratisch (’sociaal-liberaal’ noemen ze dat zelf liever), zodat die ook niet echt bij ‘rechts’ hoort, net als D66. Voor een ‘rechts’ bewind is er dus al helemaal geen basis. Het zal wel een combinatie van het midden met links worden met de twee winnaars VVD en D66 als kern, aangevuld met de – in Eindhoven nauwelijks te vermijden – PvdA en hetzij het CDA hetzij GL.

Hierna een foto-impressie van het tellen van de stemmen en vooral de verkiezingsavond in het stadhuis, met de winnende partijen natuurlijk prominent in beeld.

Paul Verhaegh

De Nijmeegse hoogleraar politieke theorie Marcel Wissenburg stelt dat de verkiezingen ongeldig zijn in gemeenten waar het gordijntje voor het stemhok ontbrak, zo meldt het Financieele Dagblad vandaag. De hoogleraar baseert zich op artikel J 15 van de Kieswet dat bepaalt: ‘Het stemlokaal is zodanig ingericht dat het stemgeheim is gewaarborgd.’

Nu viel het me gisteren bij het stemmen inderdaad al op dat er geen gordijnen voor de stemhokjes zaten. Dit is te zien op de foto beneden die is genomen in het gecombineerde stembureau 71 en 72, bij het tellen van de stemmen. In het verleden, toen er nog niet elektronisch werd gestemd, zaten die er altijd wel voor. Ik merkte gisteren echter niet dat iemand er een punt van maakte en zelf heb ik er ook niets van gezegd.
De Kieswet vermeldt niet welke sanctie er staat op het niet of onvoldoende waarborgen van het stemgeheim, maar dat het tot ongeldigheid van de stemming kan leiden, zoals de hoogleraar stelt, is bepaald niet uitgesloten. Per slot van rekening is een stembiljet waarop iemand zijn naam heeft gezet, ook ongeldig. Het geheime karakter van de stemming is als het ware een van de essentialia van het stemproces, zodat het niet waarborgen daarvan de stemming als zodanig aantast.

De vraag is dan vervolgens wie de kat de bel aanbindt. Misschien wil wel niemand dat doen, omdat er niemand is die er belang bij heeft dat er nog een keer gestemd moet worden. De winnaars niet, omdat zij alleen maar kunnen verliezen, en de verliezers niet omdat de kans groot is dat de kiezers die wel op die partijen hebben gestemd zo teleurgesteld zijn dat zij een tweede keer thuisblijven. Mijn verwachting is daarom dat er misschien wel over gesproken zal worden in de Eindhovense gemeenteraad, maar dat niemand het op de spits zal drijven.

Wel een punt waar de gemeentelijke organisatie voor de aanstaande parlementsverkiezingen iets aan zou moeten doen denk ik.

Paul Verhaegh

Van al het folder- en fotomateriaal dat de politieke partijen in het kader van de verkiezingsstrijd hebben uitgestort over de Eindhovense kiezers, springt er een boven de andere uit.

Bij het maken van folder- en postermateriaal kiezen veel partijen voor een beproefd recept: een foto van de lijsttrekker, of gewoon het logo of partijnaam van de partij erop.

De PvdA probeert het dit jaar met een poster met een foto van Mary Fiers tegen de achtergrond van het Evoluon. Nu is het Evoluon een icoon van Eindhoven, maar juist daarom is een dergelijke keuze erg (lees: te) voor de hand liggend. Een ander nadeel van de poster van de PvdA is dat de tekst ‘PvdA’ praktisch van het papier afloopt, bij gebrek aan marge. De layout is dus ook al niet alles.

GroenLinks heeft een logo dat in eerste instantie aan een weedplant doet denken. Wel een beeld dat goed past bij deze partij.

Het foldermateriaal van Johan Vlemmix’ Partij van de Toekomst trekt de aandacht met een elfje, een speelse verwijzing naar het lijstnummer, 11. Origineel, dat wel, maar een elfje is nu eenmaal een sprookjesfiguur en de associatie met sprookjes versterkt het frivole karakter dat Vlemmix en zijn de Partij van de Toekomst hebben. Als dat effect ook beoogd is, is het elfje een schot in de roos natuurlijk.

De folders van de Stadspartij bevatten geen foto’s, maar zijn een zegelvel waar je de zegels vanaf kunt halen en ergens op kunt plakken. Origineel en catchy.

De folder met groepsfoto van D66 (zie foto beneden) steekt echter boven alle andere uit. Waarom? Allereerst vanwege de gekozen lokatie, Strijp S. Is het Evoluon een icoon van het Eindhoven van de 20e eeuw, Strijp S moet ‘het vervolg van Eindhoven’ worden, om die term maar eens even te lanceren. Een uitstekend gekozen associatie dus voor een politieke partij die pretendeert vooruit te kijken. Het feit dat is gekozen voor een groepsfoto heeft ook iets: de D66′ers in een wigformatie, met de lijsttrekker aan de spits, maar toch losjes en ongedwongen. De overwegend casual kleding versterkt deze ongedwongenheid nog eens. De compositie van de groep tenslotte suggereert een beweging richting camera (en dus richting kijker) hetgeen een uitnodigend effect heeft. Naar verluidt is de foto door een lid van D66 gemaakt. Knap werk in ieder geval.

‘En wat hebben zij gewonnen, Pierre?’, vraagt de lezen van dit blog zich vervolgens natuurlijk af. Welnu, helaas is zijn de financiële middelen van dit blog dermate beperkt dat het niet mogelijk is enige prijs, laat staan een prijs van enig formaat, uit te reiken aan de winnaar. Het moet dus bij een vermelding blijven.

Paul Verhaegh

Er woedt al een posteroorlog in Eindhoven, maar dat is niets nieuws. Als het gaat om het overplakken van elkaars verkiezingsaffiches is het iedere vier jaar weer raak. Dit jaar is er nog iets anders aan de hand: sinds enkele dagen worden posters overgeplakt met een A4′tje met daarop de tekst ‘woensdag gehaktdag’. ‘Wat is er aan de hand?’, denk je dan.

Navraag leert dat het hier een actie van het Ouderen Appel Eindhoven (OAE) betreft. Het OAE verwacht dat de kiezer woensdag aanstaande gaat afrekenen met de grote partijen. Het OAE is van mening dat de grote partijen in de Eindhovense raad er de afgelopen raadsperiode een potje van hebben gemaakt, met name in financieel opzicht.

De actie is bij een aantal andere partijen slecht gevallen. ‘Vandalisme’ is een term die je hier en daar hoort. Het kan dus zijn dat het OAE nog wat uit te leggen krijgt als woensdag mocht blijken dat de grote partijen minder op hun kop krijgen van de kiezers dan het OAE verwacht.

Daarbij komt nog dat er diverse keren over posters is geplakt van partijen die helemaal niet in het huidige college zitten, zoals de foto’s aan het einde van dit item aantonen.

We zullen zien of de voorspelling van het OAE uitkomt. Nog 24 uur en dan weten we het.

Paul Verhaegh

Het is weer eens raak tussen de R.K. Kerk en de homobeweging. Wat is er aan de hand? Welnu, een pastoor in Reusel heeft de hostie geweigerd aan een lid van parochie, omdat die praktiserend homofiel is.

De bisschop van Den Bosch, monseigneur Hurkmans heeft zich achter de pastoor gesteld met de argumentatie dat de R.K. Kerk geen probleem heeft met homofilie, mits de gelovige die maar niet praktiseert. In het praktiseren schijnt dus het kwaad te zitten. De homobeweging nam onmiddelijk stelling tegen de uitspraken en houding van beide prelaten en riep haar leden op om afgelopen zondag naar de H. Mis is de St. Janskathedraal in Den Bosch te gaan om daar demonstratief stelling te nemen tegen de opstelling van de Kerk. De plebaan van de St. Jan, Van Rossem, besloot daarom die zondag aan geen enkele gelovige de hostie uit te reiken, om op die manier te voorkomen dat hij gedwongen zou zijn deze ook aan demonstranten uit te reiken, of deze uitreiking juist te moeten weigeren, natuurlijk.

Enfin, een fijne rel was geboren. Zelfs de PvdA bemoeide zich ermee: landelijk voorzitter Lilianne Ploumen riep alle homo’s op om zondag naar Den Bosch te gaan om daar te demonstreren. Een oproep die verklaarbaar is vanuit het verleden van de PvdA, die in de jaren 60 en 70 de favoriete politieke partij van de zich emanciperende homo’s was. Tegelijkertijd steekt de parmantige oproep van Ploumen wat schril af tegen de terughoudendheid die de PvdA toont als het om homofobie in moslimkringen gaat, een andere favoriete groep van het PvdA-emancipatiedenken. Maar dat even terzijde.

De hele affaire doet me denken aan een kranteninterview met bisschop Gijsen van Roermond voordat deze vertrok naar IJsland. De krant wierp de bisschop voor de voeten dat het kerkbezoek tijdens zijn ambtsperiode dusdanig was teruggelopen dat nog slechts een kwart van de Limburgse katholieken regelmatig in de kerk te vinden was. De repliek van Gijsen kwam erop neer dat hij er dan in ieder geval in geslaagd was de echte katholieken voor de kerk te behouden.

Met zulke geestelijken heb je geen anti-clericale beweging meer nodig, denk je dan. Datzelfde gevoel krijg je bij de uitspraken van bisschop Hurkmans en diens filiaalmanager te Reusel.

Nu kun je natuurlijk aanvoeren dat de R.K. Kerk er een dergelijke opvatting op na kan houden – we laten dan de heersende politieke correctheid en de speechcrimewetgeving maar even buiten beschouwing – en dat het eerder de vraag is wat homo’s nu eigenlijk willen in een kerk die geen homo’s wil, althans geen praktiserende homo’s.

Daartegenover stel ik dan dat de R.K. Kerk wel een bepaalde pretentie heeft. Men preekt immers over naastenliefde en over een opperwezen (‘Onze Lieve Heer’) dat voor iedereen een plekje heeft. Er is, kortom, sprake van een universele pretentie en zoiets verdraagt zich per definitie slecht met uitsluiting van bepaalde categorieën mensen. Ook het argument dat het niet de homofiele geaardheid is die het probleem vormt, maar de praktisering ervan, omdat sexualiteit alleen een plaats verdient in een huwelijk tussen man en vrouw, is niet overtuigend. Diezelfde kerk toont immers aanzienlijk meer coulance met leden van de clerus die een pedofiele geaardheid praktiseren of misbruik maken met aan hen toevertrouwde jongvolwassenen. Talloos zijn langzamerhand de aan het licht gebrachte gevallen waarin misbruikende priesters en monniken slechts gecorrigeerd werden door overplaatsing, hetgeen dergelijke misbruikpraktijken vaak ook nog eens in stand hield, doordat de misbruikpleger als het ware weer een nieuw jachtterrein tot zijn beschikking kreeg. Het begrip ‘grazige weiden’ krijgt in dat verband wel een erg cynische lading. maar ook dat even terzijde.

De sleutel tot het raadsel van deze dubbelzinnigheid binnen de R.K. Kerk ligt niet in enige dogmatiek of theologische beginselen. De keiharde waarheid is dat het kader van de R.K. Kerk bestaat uit mensen die een probleem met seksualiteit hebben. Daarom blijven ze daar altijd maar in steken. Het – trieste – gevolg is dat de zedenleer van de Kerk, die een levensleer zou moeten zijn, verwordt tot een leer van de seksualiteit. In een tijd waarin mensen dankzij vindingen als het condoom, de pil, IVF etcetera, meer baas zijn over hun seksualiteit en gezinsplanning dan ooit tevoren, is een zedenleer die blijft hangen in getob over seksualiteit voor brede groepen geen aansprekend verhaal meer, en van aansprekende verhalen moeten kerken, ook de R.K. Kerk, het toch hebben. Een bisschop kan dan wel het gelijk van het leergezag claimen, maar de inspiratie (lees: de spirit) is dan allang vervlogen. Daarin ligt de werkelijke schade voor het geestelijk leven, niet in de ontheiliging van de hostie, nog daargelaten of het opperwezen dat ook zo ziet.

Paul Verhaegh

Evert (‘Eef’) van den Berg, voormalig PSP-lid en anno 2010 nummer 3 op de lijst van het Ouderen Appel Eindhoven nam in de jaren 70 in Jemen deel aan een opleiding voor terroristen. Zijn pacifistisch socialisme hinderde hem ook al niet om wapens in huis te hebben en die te gebruiken tegen mede-PSP’ers.

Hoe ouder een mens wordt, hoe meer verleden hij of zij heeft, daaraan ontkomt niemand. Maar sommigen hebben een opwindender verleden dan anderen, dat weten we ook allemaal. Een opmerkelijk voorbeeld van een tot de verbeelding sprekend verleden vinden we tijdens deze raadsverkiezingen op plaats 3 van de lijst van het Ouderen Appel Eindhoven, Evert van den Berg. In het boek ‘n Hollandse stadsguerrilla. Terugblik op de Rode Jeugd’ van Frans Dekkers en Daan Dijksman, is zelfs een apart hoofdstuk gewijd aan Evert van den Berg.

Van den Berg werd in 1950 geboren in Eindhoven en vertrok begin jaren 70 naar Breda, waar hij aan de Sociale Academie ging studeren. Hij ontpopte zich al snel als activist en schopte het daardoor tot secretaris van de Rode Jeugd, afdeling Breda. Tot zijn strijdmakkers behoorden Lucien van Hoesel en Henk Wubben, ook al twee bekende namen uit die tijd.

In 1976 ging hij samen met een paar andere mensen uit de wereld van de Rode Jeugd en de Rode Hulp (een organisatie die de Duitse Rote Armee Fraction ondersteunde) naar Jemen, alwaar hij onderricht kreeg in een trainingskamp van de PFLP (Popular Front for the Liberation of Palestine) dat terroristen opleidde. Hij leerde er schieten, omgaan met explosieven en andere strijdtechnieken. Medecursisten waren onder meer Lidwien Janssen, een Nederlandse vrouw die later op het Israëlische vliegveld Lod wordt gearresteerd bij een poging tot het plegen van een aanslag, en Sam Pormes, later lid van de Eerste Kamer voor Groen Links. Overigens ontkent Sam Pormes tot op de dag van vandaag dat hij een dergelijk trainingskamp heeft bezocht, maar uit een intern onderzoek van Groen Links naar Sam Pormes van enige jaren terug blijkt dat er twee deelnemers van toen zijn die hem zonder aarzeling aanwezen als een mededeelnemer. Een van die twee getuigen uit dat onderzoek is Evert van den Berg.

In de jaren 80 werd Van den Berg lid van de Eindhovense raad voor de Pacifistisch-Socialistische Partij (PSP), waarvan hij in 1976 lid was geworden. Een opmerkelijk keuze, want Van den Berg stond al vanaf het begin van zijn politieke carrière bekend als een aanhanger van het idee dat geweld acceptabel is als politiek strijdmiddel. Hij citeerde graag Karl Marx die ooit zei dat ‘geweld de vroedvrouw is van iedere maatschappij, die zwanger gaat van een andere.’

Dat gebruik van geweld ging Van den Berg ook bij interne geschillen niet uit de weg. Tijdens zijn PSP tijd, in de jaren 80, ontstond er voor het huis van Van den Berg en zijn vriendin, Marjanne Stas, een gevecht met een paar andere leden van de PSP waarbij Van den Berg, die volgens zijn opponenten in kennelijke staat verkeerde, eerst met een stiletto probeerde te steken en, toen dat niet lukte omdat het doelwit met een kachelpook afweerde, binnen een pistool pakte en daarmee dreigde.

Het was niet de eerste keer dat Van den Berg over een wapen beschikte. Al eerder, in de nasleep van het proces in Israël tegen Lidwien Janssen, was er bij een huiszoeking bij Van den Berg door de Nederlandse politie een geweer gevonden en in beslag genomen.

In het interview met de schrijvers van het boek over de Rode Jeugd, eind jaren 80, zei hij weer wel dat hij het geweld heeft afgezworen en in de loop van de jaren een democraat is geworden. Tegelijkertijd gaf hij toe nog steeds ‘na te genieten van dat gevoel in zijn hand van een koele klinker, de zoveelste steen die hij al demonstrerend richting politieruiter lanceerde.’ Het pacifisme zegt hem niet zoveel, zo noteerden Dekkers en Dijksman in hun boek, maar Van den Berg zegt het ‘als PSP’er wel te respecteren’. Wat dat ‘respecteren’ dan concreet inhoudt wordt niet duidelijk in het boek. Evenmin wordt duidelijk of Van den Berg op dat moment nog steeds over wapens beschikt.

Je vraag je af wat Van den Berg bij het Ouderen Appel Eindhoven (OAE), waar hij bij de verkiezingen van 2006 al actief was, te zoeken heeft. Het OAE is toch bepaald geen revolutionaire club, maar trekt eerder mensen met een achtergrond binnen de gevestigde orde aan zoals bijvoorbeeld Jet Nijpels en Theo den Ouden, die beiden uit de Eindhovense VVD afkomstig waren. Zou het de leeftijd van Van den Berg zijn? Hij wordt in november van dit jaar 60 jaar. Maar misschien is de reden van profanere aard. Van den Berg runt al sinds 2001 (tot vorig jaar samen met zijn inmiddels overleden vriendin Marjanne Stas) een bureautje voor advies en training gericht op de non-profit sector onder de naam Florian v.o.f. Dit bureau kreeg de afgelopen raadsperiode opdrachten van de gemeente voor onder meer het organiseren van voorlichting over valpreventie bij ouderen. Als dat de doelgroep is, dan het OAE ook de logische ingang bij de politiek.

Het doet me denken aan het volgende citaat van Lucien van Hoesel uit het boek van Dekkers en Dijksman: ‘Eind 1976 ben ik er uitgestapt (uit ‘de beweging’ – PV). Ik had het idee: het is afgelopen, mislukt. (….) Want ik had geen opleiding ooit afgemaakt, daar had ik geen tijd voor gehad. Ik had dus ook geen beroep. Ik liep achter en voelde me in die zin ook wel verneukt. Ik keek naar allerlei mensen die binnen links actief waren geweest en inmiddels gekleed in maatkostuums leidinggevende functies waren gaan bekleden.’
Dat gevoel zal bij Van den Berg ook wel zijn gaan spelen, denk ik. Een net kostuum heeft Van den Berg in ieder geval al, dat bewijst de foto hierboven. Woensdagavond 3 maart weten we of daar ook nog een zetel bijkomt.

Paul Verhaegh

In verkiezingstijd proberen partijen zich niet alleen met standpunten en visies van elkaar te onderscheiden, maar ook met attributen en kleding. In de Eindhovense verkiezingsstrijd vallen dit jaar vooral de sjaaltjes op.

Eigenlijk zijn er maar 6 van de 15 deelnemende partijen die sjaaltjes als attribuut gebruiken: VVD, D66, PvdA, CDA, Leefbaar Eindhoven en de SP. Weliswaar heeft de lijsttrekker van de Stadspartij, Rens ten Hagen, er ook een, maar die is nog van jaren terug, zo liet hij mij vandaag desgevraagd weten. Een foto-overzicht vindt u na de aftiteling.

Paul Verhaegh

Als we de schattingen van de Eindhovense lijsttrekkers moeten geloven zijn er de komende raadsperiode 75 zetels nodig. Dat was althans de uitkomst van de verkiezingsspecial van het Eindhovense kleinkunstcafé SPAM! deze zondag.

Het zal natuurlijk zo’n vaart niet lopen, maar wel grappig om te zien hoe de lijsttrekkers, in hun streven om zelfvertrouwen uit te stralen natuurlijk, de omvang van de Eindhovense raad bijkans verdubbelden.

Paul Verhaegh

De verkiezingsbijeenkomst in de Openbare Bibliotheek van afgelopen vrijdagavond werd ontsierd door een persoonsgerichte opmerking van een van de kandidaten. Bijzonder was verder dat deze keer vertegenwoordigers van de culturele sector mee debatteerden. Freelance journalist Hans Horsten leidde de avond.

Van de discussie over de diverse stellingen die aan partijen werden voorgelegd, is bij uw blogger eerlijk gezegd niet veel blijven hangen. Misschien komt dat omdat er na alle andere bijeenkomsten geen echt nieuwe punten meer op tafel kwamen.

Evert (‘Eef’) van den Berg, de nummer 3 op de lijst van het Ouderen Appel Eindhoven raakte op een wat minder fraaie wijze in de clinch met Theo Beenen, de nummer 3 van Trots op Nederland. Toen Beenen, tussen het publiek gezeten, kritiek leverde op de kwaliteit van de openbare ruimte in Eindhoven, repliceerde Van den Berg met de opmerking dat het Theo Beenen vrijstaat om naar een andere gemeente te verhuizen als het hem in Eindhoven niet bevalt. Nasser Mehr Fard, nummer 5 op de lijst van de Partij voor Mens en Spirit en afkomstig uit Iran, wees Van den Berg onder bijval van de zaal terecht met de volgende woorden: ‘Ik kom uit een land waar we zo’n regering hebben. U verdient het niet in de raad te zitten.’ Dat kon Van den Berg, oud-lid van de Eindhovense Rode Jeugd, in zijn zak steken.

Een fotogalerij van de avond treft u hierna aan.

Paul Verhaegh

Een LPF-stemadvies voor de lijsttrekker van Leefbaar Eindhoven en speculaties over wie het met wie gaat doen na de verkiezingen waren de opvallendste uitkomsten van de verkiezingsbijeenkomst die Stadssociëteit Transmissie en de Eindhovense Persclub organiseerden in het Eindhovense zwemstadion.

Ook in deze bijeenkomst werd partijen middels stellingen uitgedaagd hun punt te maken. Een inmiddels beproefde aanpak, die de verhalen kort en daarmee de vaart erin weet te houden.

Vooraf werd aan alle lijsttrekkers een stemwijzer in te vullen. Bij het bekendmaken van de uitslag, aan het einde van de bijeenkomst, bleek dat alle lijsttrekkers op hun eigen partij uit waren gekomen, behalve Kees Rijnders van Leefbaar Eindhoven, die het advies LPF kreeg. Een kwestie van ‘foutje, bedankt’, denken we dan maar.

De presentatoren/vragenstellers (Hans van den Oord van Transmissie, Hans Matheeuwsen van de Persclub en Thom Aussens) peilden aan het slot welke partijen er na 3 maart met elkaar onder de lakens gaan, politiek gesproken dan. Niemand liet natuurlijk het achterste van zijn tong zien, maar duidelijk is wel dat Mary Fiers graag verder wil als wethouder. Mary Ann Schreurs zou wel weer graag wethouder Ruimtelijke Ordening worden en zij vindt dat ze dat beter kan dan Mary Fiers. Bij een goede uitslag voor D66 – niet ondenkbaar gezien de landelijke peilingen – heeft zij daar wel kans op. Bij het CDA is Maarten Houben een van de wethouderskandidaten, hetgeen niemand verwonderde, aangezien Maarten Houben al sinds het begin van de lopende raadsperiode door zowel vriend als vijand als een high potential van het CDA wordt gezien. De VVD heeft ook zin in collegedeelname, maar noemde evenmin namen van wethouderskandidaten.

We zullen zien hoe het gaat lopen. De enige partij die vooralsnog hoog inzet is D66, door meteen een specifieke portefeuille te claimen, dat is duidelijk.

Paul Verhaegh

Zowel politici als studenten kwamen aan hun trekken tijdens de politieke dag van het ROC Eindhoven, donderdagmiddag. Ahmed Marcouch uit Amsterdam was er ook.

De discussie ging uiteraard ook over het onderwijs. Studenten lieten weten dat het onderwijs niet altijd aansloot bij de behoefte. Bij sommige vakken wil je een docent die kennis doceert, bij andere vakken moet je juist meer zelfstandig werken wil je iets leren, liet een van de studenten optekenen. Volgens hem wordt daar niet altijd rekening mee gehouden. Een andere studente wilde weten waarom de huishoudschool eigenlijk afgeschaft is.

Opmerkelijk was de aanwezigheid van Ahmed Marcouch van de Amsterdamse PvdA. Marchouch staat niet op de lijst van de PvdA in Eindhoven, ook niet als lijstduwer. Een typisch geval van dominantie van de landelijke partij over lokale thema’s? Of een poging van de PvdA om de allochtone studenten aan te spreken? Ik denk het laatste.

Marcouch adviseerde de studenten om hun kritiek om te zetten in druk op overheid en onderwijsbesturen, bijvoorbeeld door hun klachten aan deze te mailen. Dat is een geluid dat je wel vaker hoort van PvdA’ers. Ik herinner met dat de Eindhovense PvdA’er Wildrik Burema als lid van de stadsdeelcommissie Stratum ooit hetzelfde advies gaf aan aan bewoners in Stratum, toen die teleurgesteld waren in de prestaties van de gemeente in hun stadsdeel. Ik verbaas me over zulke adviezen, want juist in het onderwijs en bij lagere overheden stikt het van de PvdA’ers. Wat doen die PvdA’ers daar dan de hele dag, denk je dan, als het met al die PvdA-macht in de wereld van onderwijs en ambtenarij nog steeds niet goed is. Ik heb dat overigens niet gezegd, omdat ik me als blogger/fotograaf niet in het debat van de studenten en de politici wilde mengen, maar ik schrijf de vraag hier toch maar even op.

Je kon natuurlijk wachten op het moment dat Geert Wilders ter sprake kwam. Ook onder studenten blijkt GW een polariserend effect te hebben. Nu is polarisatie niets nieuws, want in de jaren 70 had je dat ook al. Er waren toen drie hoofdrolspelers in de politiek: Joop den Uyl, Dries van Agt en Hans Wiegel. Wie Hans Wiegel goed vond, moest niets van Joop den Uyl hebben en wie op Joop den Uyl stemde, moest niets van Dries van Agt hebben. Nu zien we hetzelfde: wie GW goed vindt is meestal fel anti-PvdA, en omgekeerd is het niet anders. Het belangrijkste verschil met toen is misschien wel dat er in het afgelopen decennium twee politieke moorden zijn gepleegd in Nederland, op Fortuyn en op Van Gogh. Hierdoor is de sfeer in Nederland grimmig geworden. In de polarisatie van de jaren 70 zat geen grimmigheid, het was allemaal speelser, onschuldiger ook.

Onder de studenten waren de opvattingen over GW verdeeld. Sommigen vonden dat zijn beeld van ‘de islam’ eenzijdig en overdreven is, anderen betwijfelden of GW oplossingen heeft. Bij gebreke van een PVV-vertegenwoordiger in het gezelschap kwam een aanwezige student die een Pim Fortuyn stropdas droeg, bijna vanzelfsprekend in de rol van stand-in PVV’er terecht, hetgeen hem de kans bood om uiteen te zetten waarin de Fortuynisten verschillen van de PVV.

Aan het eind van de discussie reikten de docenten prijzen uit aan studenten die zich met hun deelname aan het debat hadden onderscheiden.

Hierna volgt een foto-impressie.

Paul Verhaegh