De Libertarische Partij herdacht gisteren de onlangs overleden journaliste en columniste Pamela Hemelrijk.

Pamela Hemelrijk werkte ooit voor het Algemeen Dagblad, maar raakte daar uit de gratie toen zij positief over Pim Fortuyn schreef en weigerde mee te gaan in de demonisering van deze politicus door de media die uiteindelijk de opmaat tot een politieke moord zou worden.

Na haar vertrek bij het AD raakte Pamela betrokken bij de libertarische beweging in Nederland en schreef diverse artikelen waarin zij uitdrukking gaf aan haar libertarische visie op Nederland en waarin zij de hypocrisie van de politieke correctheid genadeloos blootlegde.

Bij de herdenking waren Willy Hemerrijk, zus van Pamela, een nicht en Bernadette de Wit, een vakgenote van Pamela, aanwezig. De laatste las tijdens de herdenking Pamela’s Antisocialistisch Manifest voor. Zus Willy las een van de beste stukken van haar zus, Flatgebouw Nederland, voor.

De zus van Pamela vertelde nog een wetenswaardig verhaal over de berichtgeving in de kranten inzake de taart in een tas waarmee Pamela ooit Nieuwspoort is uitgezet. Wat was het geval? Na het ‘taarten’ van Pim Fortuyn in het voorjaar van 2002 door de zogenaamde biologische bakkersbrigade informeerde Pamela – haar journalistiek instinct volgend – bij de beveiliging van perscentrum Nieuwspoort hoe dat toch kon, activisten die met taarten langs de beveiliging kwamen en deze vervolgens een politicus in het gezicht konden werpen. Het antwoord van de beveiligers was dat het niet verboden was om met taarten het perscentrum Nieuwspoort binnen te gaan. En van optreden kon natuurlijk pas sprake zijn nadat er met de taarten was gegooid, en niet eerder, aldus de beveiligingsprofessionals.

Voor Pamela was deze ‘verklaring’ een reden om de proef maar eens op de som te nemen en – toen een andere belangrijke politicus een bezoek aan perscentrum Nieuwspoort bracht – zelf maar eens met een taart in haar tas Nieuwspoort binnen te treden. Gek genoeg greep de beveiliging toen wel in: Pamela werd, protesterend en tegenstribbelend, door de beveiligers naar buiten gebracht en op de trappen van Nieuwspoort neergezet.

Voor Pamela was dit bewijs genoeg dat het ‘taarten’ van Pim Fortuyn beurde met instemming van de pers en de gevestigde politieke orde. Het feit dat de namen van de aanslagplegers bij iedereen van de pers bekend waren maar door geen enkel medium werden genoemd, sterkte haar in deze overtuiging.

Met het verscheiden van Pamela is Nederland weer een waardevol mens armer geworden. Binnen de Nederlandse journalistiek zijn genoeg lieden die beter gemist kunnen worden dan Pamela.

Paul Verhaegh